Din ve devlet

Din ve devlet işlerinin ayrı olduğu bir devlette nüfus cüzdanlarında neden "din" hanesi bulunuyor?

Vatandaşın hangi dine mensup olduğu, devleti neden ilgilendiriyor?

Vatandaş, bir dine inanmak zorunda mı?

Ölümünün ardından, yakınlarına sorup öğrenip, o dinin gerektirdiklerini yapmak çok mu zor? 

"Kendisi hayatta müslümandı", "kendisi budistti" diye söylemek mi, çok mu zor?

Benzeri soruları, okullarda din dersine kadar götürebiliriz. Aile, çocuğun alevi, budist, ateist, hristiyan ya da musevi olarak yetişmesini istiyor olabilir. Bu durumda kendisini müslümanlık kurallarının öğretildiği bir din dersine zorlamak, ne derece doğrudur?

Dersin içeriği ahlak, terbiye kapsamında olabileceği gibi dinler hakkında genel bilgi verilemez mi? Öğrenci kardeşimiz her dini tanıyarak büyüse, fikir sahibi olsa fena mı olur?

Nüfus cüzdanınızdaki din hanesinde yazılanı değiştirmek veya haneyi boş bırakmak için yapılması gereken tek şey ise nüfus müdürlüğüne bir dilekçe ile başvurmak.

Altınordu !

Ordu ili büyükşehir olunca il merkezinin de bir isme ihtiyacı oldu. Oldu da ne oldu? Altınordu oldu !

Büyüklerimiz bu isme karar verirken, hangi Ordulu'ya sormuşlar hangi anketi yapmışlar veya neden bu isimde karar kılmışlar bilmiyorum.

Herkesin bildiği ve tereddütsüz benimseyeceği Güzelordu dururken ya da yeşil ile mavinin bu kadar güzel buluştuğu bir şehre Yeşilordu denebilecekken, Altınordu nedir???

Ordu'nun altın ile nasıl bir ilişkisi varmış? Kızmamak köpürmemek elde değil.

Ay altında Ordu

Yeri gelmişken bu fotoyu da eklemeden edemedim.

Reklamlar !

Futbol maçlarını takip etmek için para vererek kablo TV alıyoruz, adına ne derseniz deyin. Oyun başlamadan, başladığında ve sürerken yığınla reklam karşımıza çıkıyor. Ekran bir büyüyor bir küçülüyor. Oyun bir sebeple durduğunda ise hemen ekranı reklam kaplamaya başlıyor. 

Aynı reklamlar karşımıza sinemada da çıkıyor. Filmden önce ben diyeyim 15 siz deyin 30 dakika, hatta aralardaki reklamlar ile toplam 45 dakika. Aklınıza ne gelirse artık. Hem para veriyorsunuz hem de reklam izliyorsunuz. Sinemanın ya da filmin sahibi ise reklam verenlere şu garantiyi veriyor "reklamınızı izleteceğim"

Tamam da, ben buna zaten para veriyorum. Daha neyin savaşındasınız ki? 

"Paramız ile rezil olduk" değil mi bu?

Zoraki reklam izletilmesi, zaten siz bir ücret öderken bir de reklam veren mecradan da ücret almaları onlara tatlı bir gülümseme verirken, size verdikleri sıkıntı ve zamanınızı çalıyor olmaları hiç umurlarında değil.

Sinema yapımları hakkında

Son izlediğim sinemalarda seviyenin iyice düştüğünü gördüm. Yıllar önce Amerika'da iken çocukların " ben bu filmi izleyecek yaşta değilim " demesi hala kulaklarımda çınlıyor. Oysa ne aşırı cinsellik ne şiddet ne de küfür vardı.

Benzeri şekilde; benim ve arkadaşlarımın 16 yaşımızda birahaneye gidip küfelik sarhoş olabilirken, ABD'de 20 yaşındaki bir gencin "21 yaşımda değilim, bira içmem kanunlara aykırı"  demesi de beni şaşırtıyordu.

Demek ki bunlar eğitimin bir parçası idi. Demek ki kanun sadece kanun olsun diye yoktu, uygulanıyordu da.

Bu sorun karşısında yerel mevzuatı araştırdım ve karşıma Kültür ve Turizm Bakanı'nın yürüttüğü "Sinema Filmlerinin Değerlendirilmesi ve Sınıflandırılmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik" ve eki "içerik belirten işaret ve ibareler" çıktı. Bunlara televizyondan bira aşinayız. Ancak sinemada uygulandığını görmüyoruz. Ne film afişlerinde ne de bilet gişesinde bir uyarı karşımıza çıkıyor.

Sonra aşağıdaki metni telifhaklari@kultur.gov.tr gönderdim.

Sayın yetkili

35 yaşında ve sık sık sinemaya giden bir vatandaşım. Özellikle Şubat tatili sırasında perdede yer edinen ve gençlere yönelik "küfür ile güldüren" yerli yapımlardan rahatsız oluyorum.

Aklı başında yetişkinleri utandıran bu yapımları, gelişme çağındaki herhangi bir yaştaki çocuğun izlemesi doğru mu?

Televizyonlarda gördüğümüz "içerik belirten işaretler ve ibareler" neden sinemalarda uygulanmıyor?

Yurtdışında sinemalara çocuklar, yaşı tutmayan yapımlara velisi olmadan alınmazken, ülkemizde bir çocuk her türlü cinselliğin ve küfürün olduğu filmleri nasıl izleyebiliyor?

Yurtdışında film kiralarken de sinemaya girerken de yaş kontrolü yapılmakta iken bizde bu basit uygulama neden yok?

iyi çalışmalar 

Şu anda beklemedeyim ...

Ufak bir araştırmadan sonra; Amerika'daki uygulamaları buldum; film rating system deniliyormuş.

mpaa.org

Wikipedia

Biraz daha ayrıntılı bilgi için;

www.mpaa.org/film-ratings/
http://en.wikipedia.org/wiki/Motion_Picture_Association_of_America_film_rating_system
http://filmratings.com/

Müzeler

Kendi tarihleri olmayan İngiliz, Fransız ve Alman halkları bu açıklarını Anadolu ve Mezopotamya ile kapatmaya çalışıyor.

Büyük ölçüde 1. Dünya savaşında sonra ( ve hatta hala ) yağmalanan güzel Anadolu ve Irak savaşından sonra yağmalanan Bağdat müzesi ( ki Cumhuriyetimizin kuruluşunda Atatürk, Mezopotamya'yı medeniyet köklerimize en önemli referans olarak göstermiştir. ) barındırdığı paha biçilemeyen eserler ile bazılarının iştahını kabartıyor.

Sorarım size; Anadolu, Mezopotamya, Mısır, Orta Asya gibi medeniyetin doğduğu topraklar olmasaydı, dünya müzeleri ne yapardı?

O eserler, ait olduğu yere iade edilmeli. O eserler tüm insanlığa aittir.

Başta aşağıdakiler olmak üzere benzeri düşünce içinde olanları ( devlet müzesi, özel müze ve koleksiyoner, mezar soyguncusu, define avcısı ) KINIYORUM!

British museum ( www.britishmuseum.org )

Halikarnas Mozolesi ( Antik dünyanın 7 harikasından biridir )

Bergama müzesi ( Berlin'deki müze adasındaki 5 müzeden biridir. www.smb.museum ile bu 5 müzeye ulaşılabilir. )

Bergama Zeus Sunağı

Milet'in agora ( pazar ) kapısı

Mshatta Alınlığı

Puşkin müzesi ( www.arts-museum.ru )
Troya'nın altınları and hazinesi

Louvre müzesi ( www.louvre.fr )

Yüzlerce heykel ve Osmanlı çinisi

Bir tarih sevdalısı olarak da utanıyorum, çünkü tarihimizi koruyamıyoruz. Benim için bu topraklarda bulunan küçük bir sikke ile heykeller, sunaklar aynı değerdedir.

Keşke tarihimiz koruyabilsek de onlara "Sizde kalsaydı, talan edilirdi, bakamazdınız. Bir en iyi şekilde koruyoruz." deme hakkını vermeseydik.

Halikarnas Balıkçısı Bodrum’’a gönderildiği ’“Mavi Sürgün’” hayatında kültürel değerlere sahip çıkmak adına önemli bir adım atmıştı. Yaşadığı  maddi sıkıntılar nedeniyle çeşitli dergi ve gazetelerde çalışmanın yanı sıra bir dönem de turist rehberliği yapan ünlü yazarımız Cevat Şakir Kabaağaçlı, Bodrum ve civarında sömürgeci devletler tarafından yurt dışına kaçırılan tarihi eserlerin geri gönderilmesi için o yıllarda ilk adımı atmıştı.

Robert Koleji’nden sonra bir dönem eğitimine Oxford Üniversitesi’nde devam ettiren Kabaağaçlı, bu  topraklar üzerindeki değerlerin yok olmasına da seyirci kalmak istemez. Türkiye’’den kaçırılıp British Museum’da sergilenen, dünyanın yedi harikasından biri olan Mouseleum’un geri getirilmesi ile ilgili İngiliz Kraliçesi’ne yazdığı mektupta şu ifadeler yer alır:

"Mouseleum’un güzelliği ve yeri, Bodrum’un mavi göğü ve parlayan ışıkları altındadır. British Museum’un karanlık salonlarına yakışmamakta, bu nedenle getirilmeli ve yerine konulmalıdır."

Bir ay sonra British Museum’un müdürü, küstah alaycı bir tavır ile şu cevabı verir;

"Kraliçe hazretlerinin bize havale ettikleri mektubunuzu dikkatle okuduk. Sizi yerden göğe kadar haklı bulduk. Evet, hakikaten böyle bir sanat şaheserinin masmavi bir gök ve ışık altında daha da kıymet kazanacağına karar verdik. Bu nedenle Mouseleum’un bulunduğu salonun duvarlarını bodrum mavisine boyatıyor ve ilave projektörlerle aydınlatıyoruz."

Devletler arası hukuk buna müsaade ediyor mu? Sivil toplum örgütlerinin bu yönde yapacakları çalışmaları destekliyorum.

ilave bilgi - 1:

Çok daha fazlasını ( https://goo.gl/5au0O3 https://goo.gl/TtkcL4 https://goo.gl/C3hYY6 gibi ) "Aktüel Arkeoloji" dergisinde ( Batının Arkeoloji yağması ) veya @aktuelarkeoloji twitter hesabında bulabilirsiniz.

ilave bilgi - 2:

68’li devrimci Yaşar Yılmaz antik tiyatrolar çalışmasını bitirdikten sonra köşesine mi çekildi. Hayır. 5 yıl önce, Anadolu’dan yağmalanan tarihi eserlerin ve kültürel varlıkların peşine düştü. ABD, İngiltere, Avusturya, Almanya, Danimarka, Rusya, ve Yunanistan’a gitti. Yüzlerce müze gezdi. Türkiye’den kaçırılan 40 bin eseri buldu ve fotoğraflarını çekerek belgeledi.

Neler bulmadı ki: Paris Louvre Müzesi: Mağnesia'daki ünlü mermer tapınak kabartmaları, Asos'dan sökülen tapınak parçaları ve yüzlerce dev boyutlu mermer, bronz heykeller. Hitit, Urartu, Bizans, Selçuklu, Osmanlı eserleri. Londra British Museum: Ksantos'dan (Eşen-Antalya) Nereitler anıtı, Knidos'tan (Datça) 600 civarında büyük boy heykel, Mozeleum (Bodrum'daki ünlü, dünyanın 7. harikasının mermer süslemeleri ve heykelleri). New York Metropolitan Müzesi: Sardes'ten (Salihli) sütun ve diğer eserler, Bergama'dan büyük bronz heykel, Priyene, Milet ve Efes'ten heykeller, mermer lahitler, Kültepe'den (Kayseri) Sümer-Asur dönemi eserleri. Boston Müzesi: Asos eserleri Washngton Dumborton Oaks Müzesi: Antakya mozaikleri ve Bizans eserleri. Baltimore Müzesi: Antakya mozaik koleksiyonu. Chicago Sanat Müzesi: Selçuklu- Osmanlı eserleri. Chicago Üniversitesi Şark Eserleri Enstitüsü Müzesi: Alişar eserleri. Los Angeles Getty Villa : Burdur- Antalya yöresinden Kremna mermer kadın heykelleri.Viyana Ephesus Müzesi : 50 m'ye yakın mermer duvar frizleri Efes'ten giden binlerce eser. Berlin Alte Müzesi : Priyene, Milet'ten mermer heykeller. Berlin Pergamon (Bergama) Müzesi : Büyüktapınak, Milet ve Priyene'den tapınaklar, Zincirli'den Hitit tapınağı, Hattuşaş'dan heykeller, 33 metreye 14 metrelik dev boyutlu Milet pazaryeri giriş duvarı ve Selçuklu dönemi camilerine ait eserler. Tübingen Üniversite Müzesi: Antakya'dan heykel ve Troya eserleri. Danimarka Ulusal Müzesi: Troya eserleri. Kopenhag David Müzesi: Selçuklu eserleri, Konya'dan türbe sandukası, Cizre Camii'nin ünlü tokmağı başta olmak üzere 14 ve 16. yüzyıl çini koleksiyonu.

Daha sırada 60 bin eser var. Yaşar Yılmaz çalışmalarını sürdürüyor.

"Britanya müzesinin tamamı aktif bir suç mahalidir." John Oliver 

Haksız kazanç

Günümüzde "ne onunla olur, ne de onsuz" diyeceğimiz şeylerle yaşamak zorundayız. Bankalar ve cep telefonu gibi.

Bankaların da diğer işletmeler gibi kar etmek amacı ile kurulduğunu biliyoruz ve kabul ediyoruz. Onlarla çalışmak zorundayız, çünkü kapitalist bir dünyada yaşıyoruz. İşlemler karşılığında belirli ücretlerin talep edilmesini de anlıyorum ancak haksız kazanca da karşıyım.

Bu bankalar kendilerini o kadar güçlü görmektedir ki kanun, yönetmelik nereden gelirse gelsin, umurlarında olmaz. Tüketici hakem heyeti kararları, idare mahkemesi kararları, örnek teşkil edecek dava ...vb. gibi.

Maalesef ülkemizde bankalar kendilerini bağlayan kanun ve yönetmelikleri atlatmanın yolunu hep buluyorlar. Hak da vermiyor değilim, zira BDDK'nın çıkardığı yönetmeliklerin gereğini devletin kendi bankaları bile uygulamıyor. 

Bu kurul geç de olsa karar alır ancak bankalar hakkında karar çıkan ücreti, farklı isimlerle önünüze tekrar sürerler. Her bankanın faiz ..vs. temel kazançları dışında değişik sayılarda ve isimlerde gelir kalemi vardır.

Hesap işletim ücreti; bankada tuttuğunuz mevduat için bir işletim ücreti talep edilir. Bazen bu ücret mevduattan büyük de olabilir. Eğer hesabınız vadeli hesap ise devlet kazançtan %15 kesinti yapar. Banka ise kendi faiz oranına göre işlem yapıyor. Bu durumda faiz oranı gerçek değeri göstermemiş oluyor. Yok hesap vadesiz ise zaten hava banka için çok hoş, o parayı zaten kullanıyor. Daha neyin işlem ücreti ki bu?

Kredi kart aidatı; banka size sunduğu aylık kredi için yıllık ( ya da 6 aylık ) bir ücret talep eder.

Kredi dosya masrafı; bankadan kullandığınız kredi karşılığında banka sizden bir ücret talep eder. Bu durumda da faiz oranı gerçek değeri göstermemiş oluyor.

Ücret kesintisi yapıldıktan sonra arayıp ( ulaşabilirseniz ) pazarlığa başlarsınız. İade etmemek için türlü taklalar atarlar. Paranızı "para puan" olarak iade etmek isterler. Harcama sözü verin isterler.

Kredi kartı aidatlarını gösterir belgeyi ve sözleşmemi, Yapı kredi ve HSBC adresime "ücretsiz" göndereceklerini bildirirken, Garanti bankası aynı işlem için 50 TL ücret talep etti.

"Tüketici Hakem Heyeti" aracılığıyla benzeri masrafların iade edilip edilmediğini bizzat göreceğim.

Son olarak; hiç değişme EnPara, hep böyle kal.

Saygı duruşu

Ezana gösterdiğimiz saygıyı, İstiklal Marşı okunurken de göstermemiz gerekmez mi?

Ezan okunurken müziğin sesini kısıyorsun ya, saygı duruşunda şapkanı çıkarsan, sigaranı içmesen, telefonla konuşmasan güzel olmaz mı? İstiklal marşımız okunurken en azından ayağa kalkmak gerekmez mi?

Nasıl namaz kılarken tüm benliğimiz sadece ibadetimiz ile ilgileniyor, aynısı saygı duruşunda da olmaz mı?

O türban 1 dakika için çıktığında, o şapka 1 dakika için takılmadığında ne olabilir ki? Kimse kimsenin yırtmacına veya dekoltesine bakmadığı gibi, kimsenin saçını görmeyecektir.

Kişini o andaki hali ve tavrı ve hatta düşündükleri aynen kılınan namazın değerini etkilediği gibi, o anda ilgilenilen şey de o saygı duruşunun değerini etkilemiyor mı?