Belma Sebil

Seni ben Kallâvi sokağı’nda gördüm

Sen beni görmedin görmedin

Kapıları çaldım adını sordum

Söylemediler öğrenemedim

Seni ben Kallâvi Sokağı’nda gördüm

Bir daha görmedim bilmedim

Belma Sebil adını yakıştırdım

Aklıma geldikçe her sefer

Gözlerinin mavisini bitirdim

Saçlarının siyahına başladım

Kallâvi Sokağı’nda güvercinler

Benim karanlık İstanbul’um

Bir esnaf kahvesine oturdum

Belma sebil ya geçti ya geçer

Rüzgârını içime doldururum

Kallâvi Sokağı’nda güvercinler

Bunca yıl sönmemiş umudum

Nisan değilse mayıs

Perşembe değilse pazar

Ben Belma Sebil’i bulurum

Mahur

Şenlik dağıldı bir acı yel kaldı bahçede yalnız 

O mahûr beste çalar Müjgân'la ben ağlaşırız 

Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız 

Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız 

O mahûr beste çalar Müjgân'la ben ağlaşırız. 

Bir yangın ormanından püskürmüş genç fidanlardı 

Güneşten ışık yontarlardı sert adamlardı 

Hoyrattı gülüşleri aydınlığı çalkalardı 

Gittiler akşam olmadan ortalık karardı. 

O mahûr beste çalar Müjgân'la ben ağlaşırız.

Bitmez sazların özlemi daha sonra daha sonra 

Sonranın bilinmezliği bir boyut katar ki onlara 

Simsiyah bir teselli olur belki kalanlara 

Gün döndü geceler uzar hazırlık sonbahara

O mahûr beste çalar Müjgân’la ben ağlaşırız.