Kişisel yayıncılık

Yazdığınız bir kitabı okuyucu ile buluşturmanın farklı yolları bulunuyor.

İlki ise "ben kitap yazdım, basın ve satın" diyerek yayınevi aramak. tanınmayan bir yazar olduğunuz için hiçbir yayınevi bunu kabul etmez. "Kitabının satacağına inanıyorsan, bastır. sonrasına bakarız" özetinde bir cevap duymanız için şanslı iseniz 6 ay geçer. Zaten tanınan bir yazar olsanız, kitaplarınızın satıldığı bilinse, onlar size ulaşır ve "kitabınızı biz çıkaralım" derler. 

Diğeri tüm masrafı karşılayarak 1000 adet bastırmak. neden 1000? baskı maliyetleri açısından en az 1000 adet olması tercih ediliyor, adet düştükçe birim maliyet artıyor. ancak bu 1000 adet sizi maddi olarak zorlayabilir. baskının ardından satış anlaşması yaparak internet sitelerine ve mağazalara veriyorsunuz. buradan sonra komisyon, şartlar ..vb. sizleri şaşırtacak. Kitabın tüm masraflarına katlandıktan sonra satılmasını ve masraflarınızı karşılayacağınız günleri beklemeye başlayabilirsiniz. 

Sonuncusu ise Amazon'un ABD'de uyguladığı bir baskı tekniği "print on demand", istek ( veya sipariş ) üzerine baskı demek oluyor. Buna kişisel yayıncılık deniyor ve sayesinde herkes bir gün yazar olabilir. Ülkemizde de başlayan bu uygulama aslında bizler için bir şans. 

Bu yöntem sizleri 1000 adet kitabı bastırmanın maliyetinden kurtarıyor. Örneğin kitabınız bugün farklı şehirlerden 7 tane sipariş aldı, 7 tane basılıp gönderiliyor. 

Sipariş üzerine baskının toplu baskıya göre pahalı olacağı ortada, konunun uzmanları yaklaşık %30 daha pahalı olduğunu söylüyorlar. 1000 adet bastırsaydınız kitabınızın birim maliyeti 10 TL olacakken sipariş üzerine basıldığında birim maliyetinin ( zaten sadece bir birimden söz ediyoruz ) kabaca 13 TL olacağını söyleyebiliriz. 

1000 adet bastırdığınızı ve yayınevi ile anlaşma yaptığınızı, aradan 2 sene geçtiğini ve 80 adet satıldığını kabul edelim. yayınevi size "kitabınız depomuzda yer tutuyor. almayacaksanız, hurdaya veriyoruz". diyecektir. ne kadar acı olsa da, hayatın kuralı bu. cebinizden o kadar para çıktı, ama yok pahasına hurdaya gidecek. bunu istemezseniz, size göndereceklerdir. yüklü bir nakliye masrafı ile bir de depo sorununuz doğacaktır. bundan sonra yazarlığa küseceğinize eminim. 

kitabınızın değerinin sonradan fark edildiğini ve talep oluştuğunu düşünelim. o da ne? kitabınız ne sahaflarda var ne mağazalarda ne de internette. "baskısı yok" diye de bir uyarı var. almak isteyen var, deponuzda belki kitap da var ama birbirinizden haberiniz yok. işte burada sipariş üzerine baskı çok olumlu duruyor, kitabın baskısı asla bitmez çünkü talep geldikçe basılır. biraz pahalı olsa da her zaman ulaşılabilir.

bence diğer bir olumlu yanı ise hataların düzeltilmesine imkan sağlaması. onca kontrolden kaçan bazı hatalar olduğunu düşünelim, örneğin 3x5=12 yazdınız ve bunu sonradan fark ettiniz veya bir okuyucu uyardı. Bunu sonraki siparişler için düzeltebilirsiniz ve hatanın fazla yayılmasını önleyebilirsiniz. halde 1000 baskının her birinde aynı hata bulunacakken kısa sürede önlem alabilirsiniz.

Kitap okumak

"Çocukluğumda ben çok fakirdim. Eğer çocukluğumda elime geçen iki kuruştan, birini kitaplara vermeseydim, bugün yaptığım işlerin hiçbirini yapamazdım.”

Atatürk

Okumakta öyle bildiğimiz okumak değilmiş aslında, yıl 1915 sıkı bir savaş, Atatürk ne Paşa ne Atatürk, genç bir subay.

Savaştan çadıra geldiniz, üç dakika dinlenme vaktiniz var, ne yaparsınız?

Tanıdığınız askerlere ya da askerlik yapanlara sorarsanız "Postalları çıkarır, dinlenirim.”diyeceklerdir.

Çadırında Macar Türkoloğu Nemeth’in, Fransız Türkoloğu Deny’nin Türkoloji albümleri duruyormuş. Açıyormuş onları okumaya başlıyormuş. Arkadaşları gülmüşler, “Deli misin? Dışarıda savaş var, 3 dakika dinleneceksin, onda da kitap okuyorsun. Niye?” demişler.

Şu cevabı vermiş “Savaştan sonra bu dilin değişime ihtiyacı var. Onu tespite çalışıyorum.”

“Savaştan sonra” diyor, savaşı nasıl olsa kazanacağız.

Yaptığı herşeye, her adıma, her devrime yıllar boyunca okuyarak hazırlanıyor. 57 senelik ömrüne tam 4000 kitap sığdırıyor.

Diyor ki “Her şeyin başı eğitim. Eğitimde reform her şeyden önce öğretmenin kafasında başlar.”

Ankara'da lokanta veya otel yokken, 1933-1937 yılları arasında ilerlemiş ülkelere 700 öğrenci yollanmış.

Çoğu da birincilikle bitiriyor yabancı ülkedeki eğitimlerini. Çok iyi şartlarda da teklif alıyorlar burada kalın diye. Hiçbiri kalmıyor, çok enteresan koşa koşa ülkeye geliyorlar ama çok zor şartlarda. Ne para var, ne bir şey var, verilenlerin hiçbiri yok. Peki neden bunlar koşa koşa dönüyor? Bunun sebebini Mahmut Sadi şöyle anlatıyor:

“Yıl 1923, İstanbul Üniversitesinde öğrenci olduğum yıllar, okul duvarında  bir ilan gördüm “Avrupa’ya talebe yollanacaktır.” Allah Allah dedim, ülke  yıkık dökük, her yer virane, Avrupa’ya talebe. Bu şartlar altında lüks bir şey  ama bir şansımı deneyim dedim.

150 kişi içerisinden 11 kişi seçilmişiz. Benim ismimin yanına Atatürk Berlin Üniversitesi diye yazmış. Zaman geldi, Sirkeci garındayım, kafam çok karışık, gitsem mi? Gitmesem mi? Bunlar beni orada unutur mu? Para yollar mı?

Tam gitmemeye karar verecektim ki birisi ismimi çağırıyordu. ‘Mahmut Sadi, Mahmut Sadi telgrafın var.’ Açtım.

Telgrafta aynen şunlar yazıyordu: “Sizleri kıvılcımlar olarak yolluyorum. Alevler olarak dönmelisiniz. Mustafa Kemal Atatürk”

1923’te o kadar işinin arasında. 11 öğrenci nerede ne düşünür diye hesap ediyor ve telgraf çekiyor. Böyle bir lider olabilir mi?

Diyor ki Mahmut Sadi: “Bu telgrafı alda gitme. Git de çalıma. Dön de bu ülke için canını feda etme”

Beyin göçünü engellemek kolaymış, iki satır, çok da zor bir şey değilmiş.

Atatürk, son taarruza yanında 106 kitapla geliyor. Düşünsenize savaşta yani cephede okumak için... Son taarruz yani kurtuluş günü 30 Ağustos tarihinde, biz öyle biliyoruz fakat aslında bu tarih 28 Ağustos olacaktı... Neden mi? Çünkü İstanbul'da yeni bir kitap çıkmış. Atatürk çok sevdiği bu yazarın kitabını getirtmiş. Onu okuyor! İki gün çadırdan çıkmıyor. Bu kitabı okuyor. Her şey hazır, ordu ve kumandanlar, herkes taarruza hazır ama büyük önder yok! Ne yapıyor? Çadırda kitap okuyor. Gidiyorlar bakıyorlar, göz pınarları kurumasın diye tülbentli bir su kabı var yanında ve Atatürk kitap okuyor. Reşat Nuri'nin 'Çalıkuşu' romanını okuyor. Kitap bitince çıkıyor 'Arkadaşlar çok güzel bir kitap, hepinize okumanızı tavsiye ediyorum' dedikten sonra Büyük Taarruz başlıyor... Zafer kazanılıyor ve toplanmaya geçiliyor!

Bir kitap duvarı bükebilir.

Bir kitabı okurken geçen iki saatin, ömrümün birçok senelerinden daha dolu, daha ehemmiyetli olduğunu fark edince insan hayatının ürkütücü hiçliğini düşünür ve yeis içinde kalırdım.

Sabahattin Ali